Verslag Zita Swoon op Indiestyle

Op maandagavond liggen we doorgaans vroeg in ons bed om uit te slapen na een zwaar weekend. Een concert van Zita Swoon op een halfuur van mijn deur is een goede reden om die traditie te verbreken. De band rond frontman en creatieve duizendpoot Stef Kamil Carlens viert immers zijn vijftienjarig jubileum. Dat doen ze met een reeks optredens in Parijs, Brussel en Amsterdam. Ondergetekende was één van de slechts 150 gelukkigen die naar de try-out mocht in De Kreun..

Dit soort optredens is niet echt de ‘real deal’ en dat bleek soms een nadeel te zijn. De set was vooral in het begin nogal rommelig en tussen de nummers door werden er flink wat aanwijzingen gegeven met betrekking tot belichting etc. Op zo’n momenten kwamen echter de professionaliteit en ervaring van Stef Kamil Carlens duidelijk aan de oppervlakte. Want hoewel het publiek zoveel mogelijk muziek wilde horen, hield Stef het bij momenten enorm luchtig, mede door zijn fantastische bindteksten die hij verpakte met de nodige dosis humor. Ze waren zo grappig dat je je zelfs even op een stand-up comedy show waande. Het ijs was zo vrijwel meteen gebroken en al gauw kon de band niets verkeerd doen bij het Kortrijkse publiek.

Zita Swoon begon er aan op een sobere en ingetogen wijze met enkele nummers waarbij alleen de frontman op het podium stond. De zanger zoog de aandacht helemaal naar zich toe met liedjes als The Longing Stays Inside en het smerige Blues For Sammy. Maar het niveau ging pas echt de hoogte in wanneer de charmante jongedames Kapinga en Eva Gysel Stef Kamil Carlens vervoegden. Selfish Girl, dat ongetwijfeld als één van de grootste hoogtepunten van de show kan bestempeld worden, illustreerde dit duidelijk. Maar ook de versie van Lonely Girl kon tellen. Dat gold tevens voor Hey You Whatshadoing waarbij Zita Swoon, inmiddels voltallig op het podium, flink het vuur in de pan stak. De ene klepper volgde de andere op. Ik onthoud vooral de sublieme versie van het Franse lied Intrigue, in een geheel andere, meer dansbare versie gebracht. Vanaf dan kwam Zita Swoon eigenlijk echt op stoom, vooral met het nieuwe, uitstekende Wake Up For The Trees en I Feel Alive In The City.

Daarna luwde de storm echter enigszins. De gedroomde tophits lieten lang op zich wachten en Zita Swoon probeerde het vooral met enkele Franse nummers die naar mijn bescheiden mening niet echt boeiden. Quand Meme Content, Je Range en Maridadi haalden het tempo er een beetje uit. Maar Zita Swoon loste dat gauw op met een sublieme cover van het smerige bluesnummer Love Truth and Confidence en het door Arno aangebrachte You Gotta Move. We spreken Stef Kamil Carlens niet tegen als hij zegt dat de set vanaf dan vlekkeloos verliep en flink op dreef kwam met enkele funky dansbare nummers. Hot Hotter Hottest toverde bijvoorbeeld De Kreun al snel om tot één grote dansvloer. Ook bij single Everything Is Not The Same was dat het geval. En het ging eigenlijk verder tot het eind van de show met Big City en Infinite Down. Zita Swoon bracht al deze songs op een andere manier dan ze op plaat staan en dat is volgens mij precies het positieve van de show.

Hoewel Zita Swoon reeds een hele tijd bezig is, lijkt er nog geen sleet te komen op de muziek van de Antwerpse muzikanten. Het staat dan ook buiten kijf dat de groep aan de vooravond van hun tijdelijke stop absoluut klaar is voor de concertreeks ter gelegenheid van de vijftiende verjaardag. Ik betwijfel of er ook maar één iemand van de andere 149 ‘gelukzakken’ niet de volle twee uur flink heeft genoten van de pracht en praal die uit de muziek van Zita Swoon voortvloeide.

door Vincent Coomans

Voor de setlist en foto's van het concert, check http://www.indiestyle.be

Zita Swoons tryout van ‘To Play, To Dream, To Drift – An Anthology

Zita Swoons tryout van ‘To Play, To Dream, To Drift – An Anthology
Johan Meurisse - Musiczine.net

Zita Swoon viert z’n vijftiende verjaardag met een retrospektief tweeluik, ‘An anthology - 2cd - To Play To Dream To Drift’. Hierin zit een ‘best of’ voor wie de groep beter wenst te leren kennen, enkele bijzondere tracks van live performances, zoals van de intieme ‘Abandinabox’ concerten, en een verzameling van nooit eerder gereleased materiaal, nummers van vóór er sprake was van dEUS, Moondog Jr. en Zita Swoon. Maw de ‘Anthology’ is een dubbel cd, die probeert het parcours samen te ballen van de frontman Stef Camil Carlens en als toetje nog enkele speciallekes biedt. Vanaf volgend jaar komt de band op non-actief, worden er nog paar voorstellingen gedaan van de theater/dansproductie ‘Dancing with the sound hobbyist’ en plant Stef Camil een muzikale ontdekkingstocht door Burkino Faso en Mali, waar een project zal worden uitgewerkt met Afrikaanse stemmen. En het kan een nieuwe wenk naar de toekomst zijn zich eens te verwijderen van de tekst en enkel de muziek te laten spreken, zoals we dat al deels kenden van de muziek bij de stomme film ‘Sunrise’.

Zita Swoon heeft door de jaren een broeierige mix van pop, soul, funk, jazz, latingroove, Balkan en cabaret. In deze set groef Stef Camil zelfs diep in de wortels van de blues. Samen met z’n band kon hij moeiteloos van een warme, intieme en sfeervolle aanpak overstappen naar een swingend kader om tot slot volledig los te breken en hun duivels te ontbinden met een stomende partycocktail. Hun muzikale kijk, scherpte en creativiteit zetten ze om in oor- en oogstrelend entertainment. Stef Camil onderstreepte z’n aanstekelijk materiaal met de reeds trouwe zinsnede “Love love love, happy happy happy”.

Aarich Jespers is nog het enige originele lid van de band. Een paar jaar terug strandde de tandem met Tom Pintens, bewandelde gitarist Bjorn Eriksson andere paden en eerder nog stortte Thomas De Smet zich in het Think Of One avontuur. Al enkele jaren maakt Bart Van Lierde, bas/contrabas, en Amel Serra Garcia, tweede man op percussie, deel uit van de Zita Swoon bende. Op deze afsluitende tournee misten we toch wel de toetsvirtuositeit van Caluwaerts, maar de bevallige vocalistes, de zusjes Kapinga en Eva Gysel vingen dit zo goed mogelijk op. De songs kregen een kleurrijke tint door saxofonist/fluitist Hugo Boogaerts.

Ongeveer 150 man mocht zich gelukkig prijzen om van deze originele, afwisselende en overtuigende set op deze tryout in de Kreun te genieten. In hun al bijzondere muziekstijl hoorden we sfeerscheppingen, ritmes en tempowisselingen. Op luchtige wijze gaf Stef Camil nog wat aanwijzingen, wat meteen het ijs brak met het publiek. Vooral in het begin was hij nog wat onwennig en zenuwachtig. Terecht, want solo de set en de show op gang trekken is geen evidentie. Hij greep eerst terug naar de bluesy roots; enkele gevoelige gitaarslides sierden “The longing stays inside”, “Blues for Sammy” en “Jo’s wine song”, onder z’n melancholisch lichthese, warme stem. Een mooie sobere, intieme, ingehouden start! Hierop volgend kwamen de charmante zusjes (btw één van de twee zal volgend jaar bevallen!) op het podium en met een beperkte instrumentatie hoorden we breekbare versies van “Selfish girl” en “A lonely place” (uit de ‘Rosas - dancing with the hobbyist’). Een even sfeervol kader hoorden we ergens halfweg de set toen Stef Camil als een jonge RL Burnside spruit twee slepende bluesy nummers speelde, “Love, truth & confidence” en “You got to move”, wat kon gelinkt worden aan Arno’s Charles & Les Lulus.

Op “Hey watshayoudoin’” was de band voltallig te zien. Op aanstekelijke, frisse en broeierige wijze lieten ze de groove in de songs doorklinken, waaronder een uptempo versie van “Intrigue”, mede door Boogaerts blazerspartij en flute, in een ander kleedje gestopt, het krachtige nieuwe “Wake up for the trees” en een opbouwende “Alive in the city”. In deze songs zagen we een goed op dreef gekomen band, die erin slaagde het publiek te doen bewegen. Daarna hoorden we terug de andere Zita Swoon, die een sfeervol ingetogen ‘Big City’ gevoel bracht met “l’Opaque paradis”, het oude “Hello Melinda” en het aan Miossec ontleende “Quand meme content”. Een prominente rol was weggelegd voor Boogaerts. Het tempo verhoogde langzaam op “Je range” en het zwoele, sensuele “Maridadi”, door één van de dames gezongen. Na de bluesy hommage, ging de band finaal op z’n doel af van aangename, lekkere funkende partyswingers als “Hot, hotter, hottest”, “Everything’s not the same”, “Temptation inside your head” (The Pipettes achterna!) en My bond with you …Disko”. Verder kon met het goede uitgebouwde, opzwepende “Stamina” de feestneus worden opgezet. Door de jaren is “Stamina” niet meer van de setlist te branden, een ‘mishmash’ van funk, soul, hippop en gospel, die elan kreeg door de samenzang van de zusjes Gysel en Stef Camil. Terecht een traditionele afsluiter binnen hun gigs! Zita Swoons plankgas nam af met de sfeervolle “Take ina ride in a big city”, het aan Blacks “Wonderful Life” gelinkte “Moving through life as prey” en “Infinite down”, die de ruim twee uur durende trip besloten.

De afwisselende, gevarieerde set en de komende drie grootse concerten in de AB zetten voorlopig een dikke punt achter de ZS carrière. We zijn benieuwd na de verdiende break wat Stef Camil en de zijnen in hun mars zullen hebben …

Organisatie: de Kreun, Kortrijk